Wieś Kaniūkai znajduje się na południowo-wschodnim skraju Puszczy Rūdnininkai, w pobliżu obecnej granicy litewsko-białoruskiej, nad rzeką Šalčios. W latach 1920-1939 Kaniūkai należały do parafii Benekainiai w powiecie Lida na Wileńszczyźnie pod panowaniem polskim. Jesienią 1943 r. we wsi utworzono lokalny oddział samoobrony. Samoobrona uniemożliwiała działania partyzantki sowieckiej, broniła swoich upraw, inwentarza żywego i dobytku za pomocą broni i opierała się żądaniom rozbrojenia.
Nie mogąc zapanować nad sytuacją w południowo-wschodniej Litwie i stłumić oporu uzbrojonych wiejskich strażników, partyzanci sowieccy uciekli się do brutalnej karnej kampanii demonstracji. W nocy 29 stycznia 1944 r. sowiecki oddział partyzancki, składający się głównie z byłych żydowskich więźniów getta w Kownie i sowieckich jeńców wojennych, dowodzony przez Jakovasa Prennerisa, zaatakował wieś Kaniūkiai i spalił jej mieszkańców. Zginęło ponad 100 osób. Taka masakra miała być „karą” za zorganizowanie samoobrony. We wsi Kaniūkai postawiono krzyż upamiętniający zamordowanych mieszkańców.
